In Apeldoorn groeit de zorg over de manier waarop wordt omgegaan met mensen met verward of onbegrepen gedrag in de openbare ruimte. Volgens betrokken inwoners en professionals komt hulp vaak pas op gang wanneer situaties al zijn geëscaleerd.
Irish Verwey Gepubliceerd op 15 november 2025, 08:00Alleen door culturele verschillen, taal en machtsverhoudingen expliciet mee te nemen, kunnen we begrijpen waarom sommige stemmen niet gehoord worden. Zoals in het drama met het pleegkind in Vlaardingen, dat ongezien en ongehoord bleef.
De huidige aanpak van dakloosheid en de problematiek rond verwarde personen schiet in de praktijk op meerdere punten tekort. Hoewel er veel beleid, instanties en overlegstructuren bestaan, is de vraag gerechtvaardigd in hoeverre dit daadwerkelijk leidt tot structurele oplossingen.
We moeten anders omgaan met beruchte overlastgevers met psychische problemen of verslaving, stelt psycholoog I.H. Verwey. Ze zag zelf het ‘falende systeem’ bij een overlastgever in Apeldoorn. Op vier punten moet het roer om.
Waardevolle ontmoeting rond verzwegen en vergeten familiegeschiedenissenVanmiddag begeleidden we een bijzondere bijeenkomst naar aanleiding van het boek Verzwegen en vergeten familiegeschiedenis van Ragna Heidweiler. Een tiental deelnemers kwam samen om stil te staan bij persoonlijke familieverhalen, verborgen geschiedenissen en de impact van verzwegen of vergeten gebeurtenissen, zowel binnen families als in de bredere Nederlandse geschiedenis.Wat deze bijeenkomst bijzonder maakte, was de openheid die al snel ontstond. Hoewel de deelnemers elkaar vooraf niet kenden, groeide er een sfeer van vertrouwen en veiligheid waarin mensen zeer persoonlijke ervaringen en vragen met elkaar durfden te delen. Verhalen over familiegeheimen, onuitgesproken gebeurtenissen en de zoektocht naar antwoorden vonden gehoor bij anderen die vergelijkbare ervaringen bleken te hebben.
In steeds meer wijken krijgen bewoners, professionals en hulpdiensten te maken met mensen met verward of onbegrepen gedrag. Dat roept vragen op over veiligheid, zorg, verantwoordelijkheid en samenwerking. Maar ook over grenzen: wanneer grijp je in — en wanneer juist niet?
Hallo,Ik was bij de voorstelling Koloniale Dialogen in Gigant en ik vind de uitnodiging om iets te laten horen over de voorstelling, erg leuk.De voorstelling raakte me op meerdere vlakken. Maar de woorden en de tonen die gebruikt zijn en de stem die een personage heeft gekregen; ik vind het een prachtig initiatief en ik denk dat dit een hele goed manier is om informatie door te geven.Om eerlijk te zijn geef ik niet zo om geschiedenis maar raakt het slavengedeelte, en de segregatie en het racisme en de uitsluiting, om kleur, me enorm.De geschiedenis van de Molukkers en de verhalen over de aankomst en behandeling in Nederland. Het leven hier en in contact blijven met de Molukse cultuur, de saamhorigheid, ik heb het gehoord in vele verhalen maar toen het verteld werd, als in een familieopstelling, leek het pas echt bij me binnen te komen.Maar ook de kanten van de witten mannen en hoe hun gedachten waren, in die tijd. De onwetendheid en de onbeschaamdheid. Het maakte me wel een beetje boos hoor. En te bedenken dat het nu nog gaande is. Ik zal nooit weten hoe het is om uit mijn land weg te gaan, weg gehaald te worden en tijden op een boot te zijn. In onwetendheid, angst en zoveel meer woorden waar ik niet eens in mijn gedachten naar toe kan gaan omdat het zwaar voelt en pijnlijk is.En de reis was pas het begin.Selma
