Hallo,Ik was bij de voorstelling Koloniale Dialogen in Gigant en ik vind de uitnodiging om iets te laten horen over de voorstelling, erg leuk.
De voorstelling raakte me op meerdere vlakken. Maar de woorden en de tonen die gebruikt zijn en de stem die een personage heeft gekregen; ik vind het een prachtig initiatief en ik denk dat dit een hele goed manier is om informatie door te geven.
Om eerlijk te zijn geef ik niet zo om geschiedenis maar raakt het slavengedeelte, en de segregatie en het racisme en de uitsluiting, om kleur, me enorm.
De geschiedenis van de Molukkers en de verhalen over de aankomst en behandeling in Nederland. Het leven hier en in contact blijven met de Molukse cultuur, de saamhorigheid, ik heb het gehoord in vele verhalen maar toen het verteld werd, als in een familieopstelling, leek het pas echt bij me binnen te komen.
Maar ook de kanten van de witten mannen en hoe hun gedachten waren, in die tijd. De onwetendheid en de onbeschaamdheid. Het maakte me wel een beetje boos hoor. En te bedenken dat het nu nog gaande is.
Ik zal nooit weten hoe het is om uit mijn land weg te gaan, weg gehaald te worden en tijden op een boot te zijn. In onwetendheid, angst en zoveel meer woorden waar ik niet eens in mijn gedachten naar toe kan gaan omdat het zwaar voelt en pijnlijk is.
En de reis was pas het begin.
Selma
Reactie plaatsen
Reacties